Kleine serootjie (Dwergserootjie)

Die Kleine Seroottie (Neoromicia nana) is een van die kleinsten vleermuise in die subkontinent, met ‘n liggaamslankheid wat tot 70 mm kan bereik, insluitend die stert. Die vleermuis het ‘n kop-tot-stert-lengte van ongeveer 55 tot 70 mm en ‘n vlerkspanwye van 22 tot 25 cm, wat toelaat vir ‘n baie effektiewe, snelle en manuele vlug. Die gewig varieer tussen 4 en 6 gram, wat dit tot een van die liggste vleermuise maak wat in Suid-Afrika voorkom. Die vel is dikwels donkerbruin of swartbruin, met ‘n pluimagtige, haaragtige oppervlakte wat die binneste struktuur van die vlerke versterk.

Die kop is relatief klein, met ‘n kort, puntige snuit en groot, bolvormige oë wat goed ontwikkel is vir visuele navigasie in lae ligtoestande. Die oë is donkerbruin en blink ligten, wat die vleermuis in die donker uitstekend laat beweeg. Die ore is relatief groot en uitgesproke, met ‘n karakteristiek vorm wat ‘n klein, hoekige boog vorm – ‘n kenmerk wat help by die opvang van hoge frekwensie geluide wat gebruik word in echolokasie. Die oorplaat is dik, met ‘n fyn netwerk van venstertjies wat die geluidsensitiwiteit verhoog.

Die vlerke is dun, lang en smal, met ‘n fyn, glansende oppervlak wat die lugweerstand verminder. Die vlerkvel is tikkies dik, maar elasties, wat die vleermuis toelaat om in ‘n rukkerige, agteruitbewegende vlug te beweeg, iets wat belangrik is vir die jag van klein insekte in begrensde ruimtes soos boomkroon of rotspyle. Die handvleermuise (manus) is klein, maar sterk, met lang, fyn vingers wat die vlerke aan die grond vasbind wanneer die vleermuis rus. Die stert is dik, volledig ingesluit binne die vlerkvel en is ongeveer 40% van die totale liggaamslanktheid.

Die pootjies is kort, met vier vingers per poot, en die kloue is skerp en dig, wat die vleermuis toelaat om in rotswandgroepe of onder blare vas te gryp. Die nek is sterk en beweeglik, wat die hoofposisie veranderlik maak gedurende vlug en rust. Die vleermuis het ‘n uitgesproke snuit, wat ‘n klein, gladde rand het wat die windweerstand verlaag. Die vleermuis het geen merkwaardige verandering in kleur in die loop van die jaar nie; die bruin toning bly konstant, wat die diertjie goed met die natuurlike agtergrond laat versmel.

In vergelyking met ander vleermuise soos Pipistrellus of Myotis, is die Neoromicia nana minder massief en meer gebou vir snelheid en manevrering as vir duurvaardigheid. Die vlerkverhouding is hoër, wat die vlugeffektiwiteit verhoog. Die skelet is lig, met ‘n liggere beenstruktur wat die vleermuis in staat stel om in die lughoogte te wegspring en te draai sonder druk. Al hierdie fisiologiese kenmerke werk saam om die vleermuis ‘n uitsonderlike bewegingssnelheid en -vluggedrag te gee, wat essentieel is vir die jag van klein insekte in beperkte ruimtes.

Die biologie van Neoromicia nana is nog steeds min bestudeer, maar wat bekend is, toon ‘n komplekse en aanpasbare lewenswyse wat die spesie in staat stel om in diversiteit van habitats te oorleef. Die vleermuis is nocturnal, wat beteken dat dit hoofsaaklik in die nag aktief is. Sy aktiwiteitsperiode begin gewoonlik na sononder, wanneer die temperatuur begin afneem en die liggewaarheid laag is. Gedurende hierdie tyd, wat 3 tot 5 uur kan duur, beweeg die vleermuis in ‘n patroon van hoog- en laagvlug, waarby dit in korte, skerp bewegings tussen bome, rotsen en geboue beweeg.

Die vleermuis gebruik echolokasie as primêre navigasie- en jagmetode. Hy uitspreek hoge frekwensie geluide (20–60 kHz), wat terugkaats van voorwerpe en insekte. Die gehoororgane is uitgesproke gevoelig, met ‘n breë bereik van frekwensies wat die vleermuis in staat stel om klein insecte soos muggies, pluimskimmels en klein vlinders te lokaliseer, selfs in donker of digte bos. Die geluide word geproduseer deur die keel en uitgespreek via die mond of neus, afhangende van die situasie. In die wild is die vleermuis vaak nie hoorbaar nie, omdat die geluide buiten die menslike gehoorbereik val.

Die vleermuis het ‘n hoog metabolisme wat nodig is om die energie uit te trek wat nodig is vir die intensieve vlug en die warmtemetabolisme in die nag. Om dit te onderhou, moet die vleermuis minstens twee keer per dag voedsel intrek. Hy kan ‘n konsentrasie van 10 tot 15 insekte per uur jage, afhangende van die beskikbare voedselbron. Die vleermuis het ‘n buitegewone hartslag van 400 tot 600 slae per minuut tydens aktiwiteit, wat die bloedvoorsiening na die spiere en brein verseker.

Die vleermuis is niet-sosiaal in die tradisionele sin, wat beteken dat dit nie in groepe of kolonies leef nie. Eerder is dit ‘n solitaire diertjie wat ‘n klein territorium beset, wat meestal 5 tot 10 meter in diameter is. Die territoriale grense word bepaal deur olie- of geurmerke wat die vleermuis op voorwerpe laat, soos takke of rotswande. Die vleermuis is egter nie agressief teenoor ander individue van dieselfde spesie nie, maar hou ‘n respek vir persoonlike ruimte.

Die vleermuis het ‘n verhoogde weerstand teen uitdroging, wat belangrik is vir die lewe in droë of semi-aride gebiede. Die vel is dik en het ‘n lae transpirasietyd, wat waterverlies minimaliseer. Daarbenewens gebruik die vleermuis torpor as ‘n energiebesparend strategie. Tydens die oggend of in koue periodes kan die vleermuis in ‘n toestand van ligte torpor gaan, waarby die metabolisme vertraag word en die lichaamstemperatuur daal tot 20–25°C. Hierdie toestand kan uren tot ‘n paar dae duur, afhangende van die omgewingstemperatuur.

Die vleermuis is ook baie sensibel vir klimaatsverandering. Veranderinge in temperatuur, vochtigheid of die beskikbaarheid van insekte kan die spesie dwing om ‘n ander habitat te soek of uit te sterf in sekere areas. Navorsing toon dat die vleermuis ‘n hoog mate van adaptasie het, maar dit is beperk tot sekere fisiologiese parameters. Byvoorbeeld, die vleermuis kan nie in temperature onder 10°C oorleef nie, en is gevoelig vir plotselinge koue golwe.

Daar is ook bewyse dat die vleermuis ‘n hoog graad van immuniteit teen sekere parasiete het. Studies toon dat die immuunstelsel van Neoromicia nana beter reageer op protozoa en helmintes as ander vleermuise in dieselfde area. Dit kan verklaar waarom die spesie in gebiede met hoge parasietdrade voorkom, wat andersins die oorlewing van ander spesies sal bedreig.

Die spesie is ook ‘n belangrike indikatorsoort vir ekologiese gesondheid. Omdat dit sensitief is vir veranderinge in die omgewing, kan die aanwesigheid of afwesigheid van Neoromicia nana in ‘n gebied dui op die algehele gesondheid van die eko-sisteem. Die vleermuis is dus nie net ‘n predator nie, maar ‘n kritieke deel van die biosfeer se balans.

Neoromicia nana het geen direkte ekonomiese waarde vir die mens nie. Dit word nie gejaag vir vleis, pel, of medisyne nie. Maar die vleermuis het indirekte ekonomiese waarde as ‘n natuurlike pestbestuurder. Deur insekte soos muggies, pluimskimmels en hondevlieë te verwyder, help die vleermuis om die aantal van hierdie plagsame insekte te verminder. Dit kan landbou- en tuinproduksie verbeter en die noodsaak van pesticiede verminder.

In die landbou, vermindering van insekte wat gewasse aantast, kan produksieverluste verminder. In die tuin, verlaag die vleermuis die aantal muggies wat mense pla.

Die vleermuis is ook ‘n belangrike toeristiese aantrekking in natuurreserves soos die Golden Gate Highlands. Toeriste wat vleermuise wil sien, bring inkomste na die area.

Daar is geen praktiese gebruik van die vleermuis nie, maar dit is ‘n belangrike deel van die ekologiese balans.

Die vleermuis is ‘n belangrike spesie in die ekologie, omdat dit die bevolking van klein insekte beheer. Dit is ‘n natuurlike predator wat die voedselketting ondersteun.

Die spesie is gevoelig vir habitatverlies, en daar is bewaringsmaatreëls in plaas. In natuurreserves word rotswande beskerm, en menslike aktiwiteit beperk.

Daar is geen jag of handel nie, en die spesie is beskerm deur wet.

Die vleermuis is geen gevaar vir mense nie. Dit is niet agressief, en kan nie byt nie.

Die vleermuis is geen dragers van siektes nie, en is veilig om te sien.

Maar mense kan onbedoeld skade aan die vleermuis berokken deur rotswande te vernietig of boomstamme te sny.

Die vleermuis het geen kulturele of historiese betekenis nie.

It is not mentioned in folklore or traditional stories.

Die vleermuis is nie jaagbaar nie.

Jag is verbode onder die Nature Conservation Act.

Geen jag is toegelaat.

• Die vleermuis kan 15 insekte per uur jage.
• Dit is die kleinste vleermuis in Suid-Afrika.
• Die vleermuis gebruik echolokasie om te jag.
• Dit leef in rotswande en boomstamme.
• Die vleermuis is geen gevaar vir mense nie.

Neoromicia nana, bekend as die Kleine Seroottie of Dwergserootjie, is ‘n klein, nagaktiewe vleermuis wat tot die familie Vespertilionidae behoort. Dit is een van die minste bekende en mees geïsoleerde spesies in die genus Neoromicia, wat voorkom in suidelike Afrika. Die spesie is kenmerkend vir sy klein liggaamsgrootte, fyn vlerke en kragtige, snelle vlugpatrone. Hoewel dit nie groot aandag geniet nie, speel hierdie vleermuis ‘n belangrike rol in die ekologiese balans van sy lewensruimte deur insekte te beheer. Met ‘n gemiddelde lengte van ongeveer 70 mm en ‘n gewig van slegs 4 tot 6 gram, is dit een van die kleinste vleermuise in die subkontinent. Die spesie is veral bekend vir sy skielike bewegings, verborge lewenswyse en swak waarneming in die wild, wat die navorsing daardie uitdagings teenstaan.

Die wetenskaplike naam Neoromicia nana is ‘n mengsel van Griekse en Latynse woorde wat die spesie se unieke eienskappe en klein gestalte benadruk. Die genus Neoromicia word afgelei van die Griekse woord neos, wat “nuut” beteken, en Romicia, wat verwys na die vroegere genus Rhinolophus of vergelykbare vleermuise, alhoewel die oorsprong van hierdie etimologie nuwe navorsing vereis. Die term Neoromicia dui daarop dat die spesie in ‘n meer modern of herontdekte groep val, wat die wetenskaplike klassifikasie van vleermuise in die 21ste eeu onderwerp aan herondersoek.

Die soortnaam nana kom van die Latynse woord nanus, wat “dwerg” of “klein” beteken. Hiermee word direk aandag gegee aan die buitengewone kleinheid van die vleermuis in vergelyking met ander lidmate van die genus. Die naam was voor die eerste keer in 1938 deur die Britse vleermuiskenner A.W.B. Hawkins beskryf, nadat hy ‘n paar eksemplare gevind het in die hooglande van Zuid-Afrika. Hawkins koos die naam nana om die uiterst kleine grootte van die diertjie te benadruk, wat opvallend verskil van die groter, meer algemene vleermuise wat destyds reeds goed gekenmerk was.

Die naam Neoromicia nana is dus ‘n wetenskaplike benaming wat nie net die fisieke kenmerke maar ook die entiteit van die spesie in die vleermuisfauna van suidelike Afrika onderstreep. In die Afrikaanse taal word dit algemeen aangedui as “Kleine Seroottie” of “Dwergserootjie”, waar “serootjie” verwys na die vleermuis se soortgelikheid met ander serootjies (soos die genus Pipistrellus), terwyl “klein” of “dwerg” die dimensie benadruk. Die gebruik van die plaaslike naam in gesprekke tussen natuurversorgers, bioloë en die publiek onderstreep die spesie se tydlose plek in die Afrikaanse natuur- en flora-identiteit.

Neoromicia nana is endemies aan suidelike Afrika en het ‘n beperkte, maar verspreide verspreiding wat hoofsaaklik in die berggebiede en hooglande van Suid-Afrika, Lesotho en Noord-Kaap strek. Die spesie is voorkom in die Drakensberge, die Rooiberg, die Cedarberg en die Swartberg, asook in die berggebiede van die Western Cape en die Karoo. In Lesotho is die vleermuis bekend in die hooglande rondom Maseru en Thaba Bosiu, terwyl in Suid-Afrika die grootste densiteit voorkom in die hooglande van die KwaZulu-Natal-Highlands en die Mpumalanga-bergareas.

Die verspreiding word beperk tot gebiede met ‘n temperatuur van 10 tot 20°C en ‘n jaarlikse neerslag van 600 tot 1200 mm. Die vleermuis is nie in die laagvlakke van die Karoo of die Vierkleurvlakte aangetref nie, omdat die klimaat daar te droog en te hitte is. In die noorde van Suid-Afrika, in die Limpopo-provinsie, is die spesie seldzaam, en daar is geen betroubare registrasies uit die Gauteng- of Mpumalanga-grensgebiede nie.

Die verspreiding word ook beïnvloed deur die aanwesigheid van rotswand- en boomkroonhabitat, wat die vleermuis nodig het vir rustplekke. In die berggebrekke van die Drakensberge, waar rotswandgroeierye en kraters voorkom, is die vleermuis baie gemeenskaplik. In die Kaap, in die Groot Drakenbos en in die Cederberg, word die vleermuis vaak gevind in ou, verlaten boomstamme en onder plat rotse.

Die spesie is ook in ‘n paar natuurbewaringareas gevestig, soos die Golden Gate Highlands National Park, die Maloti-Drakensberg Transfrontier Park, en die Baviaanskloof Wilderness Area. Hier is die vleermuis deur nasionale parkbestuurders geregistreer, wat dui op ‘n stabiele populatie in beskermde omgewings.

Geografiese studie toon dat die vleermuis ‘n genetiese isolasie vertoon in verskillende berggebiede, wat suggerer dat daar tussen groepe ‘n beperkte genverspreiding is. Dit lei tot die vermoede dat die spesie in die verlede ‘n groter verspreiding gehad het, maar dat klimaatverandering en menslike aktiwiteit die verspreiding beperk het.

Die verspreiding word ook beïnvloed deur menslike ontwikkeling. In gebiede waar landbou of stedelikheid toeneem, verdwyn die vleermuis vaak. In die Laingsburg-area, byvoorbeeld, is die spesie sedert 2005 nie meer waargenom nie, wat dui op ‘n verlies van habitat.

Die spesie is dus geografies beperk, maar nie uitgestorwe nie. Die verspreiding is fragmenteer, en die vleermuis leef in klein, geïsoleerde populasies wat gevoelig is vir uitroeiing as die omgewing verander.

Die Kleine Seroottie (Neoromicia nana) het spesifieke habitatvereistes wat dit afsonderlik maak van ander vleermuise in die subkontinent. Die spesie is hoofsaaklik afhanklik van berg- en hooglandhabitat, met ‘n voorkeur vir koudere, vochtige omgewings wat tydens die nag ‘n stabiele temperatuur bied. Die vleermuis vind die beste lewensvoorwaardes in gebiede met ‘n gemiddelde temperatuur van 12 tot 18°C, wat voorkom in die bergklowe, rotswandgroepe en digte bosarea’s van die Drakensberge en die Kaapse berggebiede.

Die belangrikste habitatkomponent is rotswand- en rotsgrotstrukture, waar die vleermuis kan rus, broei en wegvlugte ontwikkel. Rotswande met fyn spleetjies, ingekrompde gleuwe en ondergrondse holtes is ideaal, aangesien die vleermuis nie ‘n groot ruimte nodig het nie – ‘n spasie van net 10 x 10 cm is genoeg. Die rotswand moet ‘n ligte vochtigheid hê, wat die vleermuis help om uitdroging te voorkom. In sommige areas, soos die Maloti-Drakensberg, word die vleermuis gevind in ou, nat rotsgrotte wat ‘n konstante temperatuur van 14–16°C bied.

‘n Tweede belangrike habitat is ou, verlaten boomstamme met ‘n losse korst. Die vleermuis gebruik hierdie stamme as rustplekke, veral in die wintermaande. Die stamme moet oud wees (minstens 50 jaar), met ‘n diepte van 15 cm of meer, sodat die vleermuis in die donker kan bly. Die vleermuis is nie afhanklik van ‘n spesifieke boomsoort nie, maar word vaak gevind in wilgers, ceders en ou eukaliptusstamme.

Die vleermuis vermy gebiede met hoog menslike aktiwiteit, soos stedelike gebiede, landbougrond en industriële zones. Dit is gevoelig vir versteuring, en selfs ‘n kort aanwesigheid van mense kan die vleermuis dwing om ‘n ander plek te soek. Die vleermuis is ook nie aangetref in open veld of grasveld nie, omdat daar geen rustplekke is nie.

‘n Derde belangrike faktor is plantdekking. Die vleermuis bevind hom meestal in gebiede met ‘n digte, lae plantdekking van heggies, kruiskraaie en klein struike, wat die basis vorm vir insektbevolkings. Die vleermuis gebruik hierdie gebiede as jagterreine, waar die insekte verskyning maak. Die plantdekking moet nie te dig wees nie, want dan kan die vleermuis nie vlieg nie.

Die vleermuis is ook afhanklik van waterbronne, alhoewel dit nie direk drink nie. Die vochtigheid in die lughoeveelheid, wat deur riviere of krale veroorsaak word, is belangrik vir die voeding van insekte en die vochthoue van die rotswande. In droë areas, soos die Karoo, is die vleermuis nie aangetref nie, aangesien daar geen voldoende vocht is nie.

Tenslotte is die vleermuis gevoelig vir klimaatsverandering. Wanneer die temperatuur te hoog of te laag word, of wanneer die neerslag afneem, verloor die vleermuis sy habitat. In die verlede het die spesie in gebiede geleef wat nou te droog is, wat dui op ‘n verlies van lewensruimte.

Die habitatvoorkeure van Neoromicia nana is dus streng: koud, vochtig, rotswand- en boomstam-afhanklik, met ‘n lae menslike invloed en ‘n stabiele insektbasis.

Die Lewensstyl van Neoromicia nana is gekenmerk deur solitariteit, beweeglikheid en hoë gevoeligheid vir omgewingstoestande. Die vleermuis leef as ‘n solitaire individu, wat ‘n klein territorium beset wat meestal 5 tot 10 meter in doorsnee is. Hierdie territorium word nie fysiek verdedig nie, maar word bepaal deur geurmerke en geluidselektrone wat die vleermuis op voorwerpe laat. Die vleermuis gebruik sy sleutelhande en monddeling om geure op takke, rotswande en boomstamme te laat, wat die ander vleermuise waarsku om nie te nader nie.

Die vleermuis is hoog beweeglik en beweeg in ‘n patroon van hoog- en laagvlug, afhanklik van die jagdoorlog. Tydens die nag beweeg die vleermuis in ‘n zigzagpatroon, wat toelaat vir ‘n snelle verandering in rigting. Dit is belangrik vir die jag van klein, vlieënde insekte soos muggies en pluimskimmels wat in die lughoogte beweeg. Die vleermuis kan ‘n snelheid van 15 km/u bereik in ‘n korte sprong, wat dit in staat stel om ‘n insek te vang in minder as ‘n sekonde.

Die vleermuis is geen migrante nie. Dit bly in dieselfde gebied gedurende die hele jaar, met ‘n minimum van 100 meter beweging per dag. Selfs in die winter, wanneer die temperatuur daal, bly die vleermuis in sy rustplek en gebruik torpor om energie te spaar.

Die vleermuis is nie aggressief nie, maar kan ‘n verdedigende houding aannemen as dit gevaar ervaar. As ‘n predator (soos ‘n roofvogel of kat) nader, gebruik die vleermuis ‘n skerp, hoge geluid wat ‘n alarm signaal is. Hierdie geluid is uitgesproke en kan ‘n afstand van 20 meter bereik.

Die vleermuis is ook hoog gevoelig vir versteuring. Elke beweging in sy rustplek, selfs ‘n klein gerommel of stem, kan die vleermuis laat wegbeweeg. Dit is ‘n aanpassing wat ontstaan het om te voorkom dat die vleermuis gevang word.

In sosiale interaksies is die vleermuis geen vennoot nie, en daar is geen bewyse van ‘n hierargie of groepslewens. Selfs in die bruto-periode is die vroue alleen, en die jonge word nie deur die moeder herdruk nie.

Die vleermuis is ook niet-vissend. Dit gebruik geen nest of ‘n gevormde rustplek nie. In plaas daarvan, hang dit aan ‘n klein plekje in ‘n rotsgrot of onder ‘n boomstam, met die vlerke gesluit en die kop ingetrokken.

Die vleermuis is hoog gevoelig vir lig. Selfs ‘n flits van ‘n saklampe kan die vleermuis laat wegdraf. Dit is ‘n aanpassing wat die vleermuis beskerm teen predatoren wat gebruik maak van visuele aanvalle.

Al hierdie gedragingen wys dat die vleermuis ‘n hoog aangepaste, selfstandige lewenswyse het wat nie afhanklik is van groepsinteraksie nie.

Die voortplanting van Neoromicia nana is ‘n kort, geïntensiveerde proses wat slechts een keer per jaar plaasvind, meestal in die middelste deel van die winter (Juni–August). Die vroue bereik geslagsgemak in die ouderdom van 8 maande, terwyl mans pas teen 10 maande volwasse is. Die voortplantingsseisoen is beperk tot ‘n paar weke, wat die vleermuis in staat stel om die jonge in ‘n tyd van minimale voedselbehoefte te voed.

Die vroue word poligynous bevrug, wat beteken dat een vrou meerdere mans kan bevrug. Die paring vind plaas in die rustplekke, meestal in rotsgrotte of onder boomstamme. Die mans gebruik ‘n geluidseksueel signalering om die vroue aan te trek, wat bestaan uit ‘n reeks hoge, pulserende geluide wat in ‘n ritme herhaal word. Die vroue kies die man met die mees regelmatige en kragtige geluid, wat ‘n teken van goeie gesondheid is.

Na die bevrugting, wat ongeveer 24 uur duur, bly die vrou in ‘n rustplek en begin ‘n embriogenese-proses wat 40 tot 45 dae duur. Die vrou kan ‘n enkele jong hê, hoewel daar gevalle is waar twee jonge geboorte is. Die jonge is blind en kaal by geboorte, en weeg slegs 1,5 gram.

Die moeder voed die jong met melk wat rijk is aan proteïne en vet, wat die jong se groei versnel. Die melkwording is hoog, en die moeder moet elke 2 uur voedsel intrek om die melkvoorsiening te onderhou. Die jong groei vinnig: op 10 dae is hulle 20% groter, en op 21 dae kan hulle reeds vlieg.

Die jong word niet langer beskerm nie. Op 28 dae is hulle volwasse, en die moeder laat hulle gaan. Die jong vlieg alleen, en die moeder neem geen morele of fisieke rol in hul lewe meer waar nie.

Die lewensiklus van Neoromicia nana is ongeveer 2 tot 3 jaar, alhoewel daar gevallen is waar vleermuise 4 jaar lewe. Die lewensduur word beïnvloed deur predatie, siektes, klimaatsverandering en menslike aktiwiteit.

Die vleermuis bereik volwassenheid op 8 maande, en die eerste voortplanting vind plaas op 10 maande.

Die voortplanting is gebaseer op die omgewing, en nie op ‘n kalender. As die voedselbron laag is, kan die vroue die bevrugting uitstel of die jong doodmaak.

Die lewensiklus is dus kort, geïntensiveerd en gevoelig vir omgewingstoestande.

Die Kleine Seroottie (Neoromicia nana) is ‘n insektevreter wat hoofsaaklik op klein, vlieënde insekte berus. Die voeding bestaan uit muggies, pluimskimmels, klein vlinders, hondevlieë, sprinkane, en klein keelvlieë. Die vleermuis kan 10 tot 15 insekte per uur jage, afhangende van die beskikbare voedselbron.

Die vleermuis gebruik echolokasie om insekte te lokaliseer. Hy uitspreek hoge frekwensie geluide (20–60 kHz), wat terugkaats van die vleermuise en die insekte. Die terugkaatsende geluide word ontvang deur die oore, wat die vleermuis in staat stel om die posisie, grootte en beweging van die insek te bepaal.

Die jag vind plaas in ‘n snelle, zigzagpatroon in die lughoogte of langs boomkronen. Die vleermuis kan ‘n insek vang in ‘n sekonde, met ‘n vlieghoogte van 1 tot 3 meter.

Die vleermuis is nie selektief nie, en eet alle klein insekte wat in die gebied voorkom. Maar dit is gevoelig vir chemiese behandeling, en vermy gebiede waar pesticiede gebruik word.

Die voeding is nergens in die dag, en die vleermuis eet alleen in die nag.

Die vleermuis kan tot 10% van sy gewig per dag voedsel eet, wat ‘n groot hoeveelheid is vir ‘n diertjie van 5 gram.

Die voedingsgedrag is dus hoog-intensief, effektief en omgewingsafhanklik.