پوما (شیر کوهستانی, کوگوار, گربه کوهستانی آمریکایی)

پوما (Puma concolor)، که به نام‌های شیر کوهستانی، کوگوار یا گربه کوهستانی آمریکایی نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین گربه‌سانان قاره آمریکا است. این گونه در طول سدهای گذشته و در مناطق مختلف آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی زندگی کرده و توانسته است تنوع بالایی از زیستگاه‌ها را تحت پوشش قرار دهد. پوما با وجود حضور در مناطق دورافتاده، از نظر فیلوژنتیک و بیولوژیکی بسیار همگن است و تنها یک گونه اصلی با طیف گسترده‌ای از ارقام زیستی است. این حیوان به دلیل انعطاف‌پذیری بالا در سازگاری با محیط‌های متفاوت، موفق به گسترش دامنه زیستی خود در مقایسه با دیگر گربه‌سانان شده است. از جنگل‌های سردابی تا صحراهای گرم و کوه‌های بلند، پوما قادر به ساکن شدن در مناطق متعددی است. این حیوان در طول تاریخ به عنوان یک گونه اکوسیستمی مهم شناخته شده و نقش کلیدی در تعادل طبیعی زیستگاه‌هایی که در آن‌ها زندگی می‌کند، ایفا می‌کند.

نام علمی این گونه، Puma concolor، از زبان لاتین گرفته شده است. واژه «Puma» از زبان آمریکایی اصلی، به ویژه زبان آندریا (Quechua) و چیما (Aymara)، مشتق شده و به معنای «حیوان بزرگ» یا «گربه بزرگ» است. این واژه در طول تاریخ توسط کاشفان اروپایی به منطقه آمریکای جنوبی وارد شد و به تدریج به عنوان نام عام برای گربه‌سانان بزرگ این منطقه به کار رفت. در مقابل، «concolor» به معنای «یک رنگ» یا «همرنگ» است و اشاره به این ویژگی دارد که پوما در تمام طول بدن دارای رنگ یکدستی است، بدون الگوهای متمایز یا بخش‌های رنگی جداگانه. این صفت در مقایسه با دیگر گربه‌سانان مانند گربه‌های جنگلی یا گربه‌های آفریقایی که دارای برجسته‌های رنگی هستند، برجسته است. نام علمی Puma concolor توسط زولوژیست آلمانی چارلز لیتِل در سال 1827 تعریف شد و از آن زمان به عنوان نام رسمی این گونه در منابع علمی استفاده می‌شود. این نام به طور گسترده در مقالات علمی، کتاب‌های زیست‌شناسی، و گزارش‌های حفاظتی به کار می‌رود. علاوه بر این، نام‌های محلی متعددی برای این حیوان در مناطق مختلف آمریکا وجود دارد، از جمله «cougar» در آمریکای شمالی، «puma» در آمریکای جنوبی، و «mountain lion» در مناطق غربی ایالات متحده. این تنوع نام‌ها نشان‌دهنده توزیع گسترده و اهمیت فرهنگی پوما در مناطق مختلف است.

پوما یکی از بزرگ‌ترین گربه‌سانان قاره آمریکا است که با طول بدنی بین ۱٫۵ تا ۲٫۷ متر (شامل دم)، قدی حدود ۶۰ تا ۸۰ سانتی‌متر از سر تا پشت و وزنی بین ۵۰ تا ۱۰۰ کیلوگرم می‌باشد. نرها معمولاً بزرگ‌تر و سنگین‌تر از ماده‌ها هستند و در برخی مناطق، نرها می‌توانند به وزن ۱۳۰ کیلوگرم نیز برسند. دم پوما بسیار بلند و ضخیم است و می‌تواند تا یک سوم کل طول بدن را تشکیل دهد؛ این دم نقش مهمی در تعادل حرکتی، به ویژه در پرش‌های بلند و تغییر جهت سریع در زمین‌های ناهموار، ایفا می‌کند. سر پوما نسبتاً کوچک و گرد است، با گوش‌های برجسته و بینایی بسیار تیز. چشم‌های آن در شب‌ها قادر به دیدن در فاصله‌های بسیار دور هستند و با حساسیت بالایی به نور کم واکنش نشان می‌دهند. دندان‌های پوما برای قطع و خرد کردن گوشت مناسب طراحی شده‌اند، به ویژه دندان‌های برشی بزرگ (carnassials) که برای برش عضلات و استخوان‌ها کاربرد دارند. پاها بسیار قوی و عضلانی هستند، به ویژه پای عقب که برای پرش‌های بلند و کنترل سرعت در تپه‌ها و کوه‌ها بسیار موثر است. ناخن‌های پوما قابل چنانش‌دادن هستند، که به آن اجازه می‌دهد در حال پرش یا هل دادن جسم، ناخن‌ها را خارج کند و از اصطکاک بهتری برخوردار شود. رنگ پشم پوما از خاکستری تیره تا قهوه‌ای روشن متغیر است و در سایه‌های کوهستانی و جنگل‌های سرسبز، معمولاً به رنگ یکدست و ملایم بوده و این ویژگی به او کمک می‌کند تا در طول زمان با محیط خود هماهنگ شود. این حیوان دارای ساختار بدنی بسیار سبک و کشش‌پذیر است که به آن اجازه می‌دهد به سرعت حرکت کند و در فواصل طولانی بدون خستگی قدم بگذارد.

پوما دارای سیستم‌های فیزیولوژیکی پیشرفته‌ای است که به او امکان سازگاری با محیط‌های متنوع را می‌دهد. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیزیولوژیکی آن، سیستم تنفسی و قلبی-عروقی بسیار مؤثر است که به او اجازه می‌دهد به طور مداوم فعالیت‌های شدیدی مانند پرش‌های بلند و دویدن سریع را انجام دهد. قلب پوما با ظرفیت بالا، خون را به عضلات با سرعت بیشتری منتقل می‌کند و اکسیژن را به صورت مؤثر توزیع می‌نماید. این حیوان دارای تنفس عمیق و کارآمد است و می‌تواند در شرایط کمبود اکسیژن در ارتفاعات بالا (تا ۴۰۰۰ متر) به خوبی عمل کند. پوما نیز مانند دیگر گربه‌سانان، از سیستم بینایی فوق‌العاده استفاده می‌کند. چشم‌های او در شب قادر به دیدن در فاصله‌های بیش از ۱۰۰ متر هستند و دارای لایه‌ای به نام «لایه چرک» (tapetum lucidum) است که نور را بازتاب می‌دهد و حس بینایی را در نور کم تقویت می‌کند. شنوایی پوما نیز بسیار حساس است و می‌تواند صداهای بسیار خفیف را از فاصله‌های دور بشنود. این حیوان از طریق بوی خود نیز اطلاعات زیادی درباره محیط، دیگر حیوانات، و حتی تماس‌های جنسی جمعیتی به دست می‌آورد. پوما به طور طبیعی یک حیوان شب‌گرد است و فعالیت‌های خود را بیشتر در ساعت‌های دوشنبه، صبح و شب انجام می‌دهد. این رفتار به او کمک می‌کند تا از شکارگران بزرگ و حیوانات فعال روزانه اجتناب کند. سیستم عصبی پوما بسیار پیشرفته است و به او امکان تحلیل موقعیت‌های خطرناک، برنامه‌ریزی حرکات شکاری، و تعامل با محیط را می‌دهد. یکی از ویژگی‌های جالب این گونه، توانایی تحمل طولانی‌مدت گرسنگی است؛ پوما می‌تواند تا ۱۴ روز بدون غذا بماند، به شرطی که قبل از آن یک شکار موفق داشته باشد. این ویژگی به ویژه در مناطق دورافتاده و کم‌منبع غذایی بسیار ارزشمند است. پوما نیز مانند دیگر گربه‌سانان، از طریق تعریق به صورت محدود (فقط از کف پاها) و تنظیم دماغه‌های خونی، دمای بدن خود را کنترل می‌کند. این حیوان به طور کلی دارای عمر طبیعی بین ۸ تا ۱۲ سال است، اما در محوطه‌های حفاظتی می‌تواند تا ۲۰ سال زنده بماند.

پوما یکی از گونه‌های گربه‌سانان با گسترده‌ترین دامنه زیستی در کره زمین است و در طول قاره آمریکا از شمال تا جنوب گسترش یافته است. این حیوان در مناطق شمالی آمریکا، از کانادا (به ویژه ایالت‌های آلباست، کبیر، و منطقه چلیک) تا مرزهای آمریکای جنوبی شامل آرژانتین، شیلی، و پاراگوئه زندگی می‌کند. در آمریکای شمالی، پوما به طور گسترده در ایالات متحده آمریکا، به ویژه در مناطق غربی مانند کالیفرنیا، کولورادو، و واشنگتن، یافت می‌شود. در مناطق مرکزی آمریکا، از مکزیک تا گواتمالا و هندوراس نیز وجود دارد. این گونه به طور خاص در مناطق کوهستانی، جنگل‌های بارانی، و مناطق بیابانی که دارای پوشش گیاهی و منابع آب هستند، ساکن است. گسترش دامنه زیستی پوما در طول تاریخ به دلیل کاهش جمعیت گربه‌سانان بزرگ دیگر مانند شیر آمریکایی (Panthera onca) و گربه‌های بزرگ دیگر، افزایش یافته است. در برخی مناطق، به ویژه در ایالات متحده، پوما به دلیل کاهش فضای طبیعی و انسانی‌سازی مناطق، به نواحی کمتر دسترسی مانند کوه‌های تهران و مناطق بیابانی محدود شده است. با این حال، در مناطقی مانند منطقه کوه‌های روکی، جنگل‌های آتلانتیک، و مناطق شمالی مکزیک، همچنان جمعیت‌های قابل توجهی وجود دارد. پوما به طور گسترده در مناطق شهری نزدیک به جنگل‌ها نیز مشاهده می‌شود، به ویژه در مناطقی که پوشش گیاهی مناسب و منابع غذایی وجود دارد.

پوما به دلیل انعطاف‌پذیری بالا در سازگاری با محیط، قادر به زندگی در طیف وسیعی از زیستگاه‌ها است. این حیوان در مناطق کوهستانی با ارتفاعات بالا، جنگل‌های تر و خشک، صحراهای گرمسیری، بیابان‌های خشک، مناطق کوچک و بیابانی، و حتی جنگل‌های بارانی استوایی نیز زندگی می‌کند. در مناطق کوهستانی، مانند کوه‌های روکی و آند، پوما از مناطق ناهموار و سنگ‌آلود برای پنهان‌شدن و شکار استفاده می‌کند. جنگل‌های تر، به ویژه جنگل‌های کنیفیروس و جنگل‌های مخلوط، فضای مناسبی برای پنهان‌شدن و شکار فرآیندهای روزانه فراهم می‌کنند. در مناطق بیابانی مانند صحرای سونورا و نووا، پوما به دلیل توانایی تحمل شرایط گرم و کم آب، از منابع آب طبیعی و حیوانات کوچک مانند خرگوش‌ها و گربه‌های بیابانی بهره می‌برد. این حیوان به دلیل نیاز به فضای گسترده برای شکار و جستجوی جفت، به مناطق با پوشش گیاهی مناسب و دسترسی به منابع آب نیاز دارد. پوما در مناطقی که جنگل‌ها با سرزمین‌های کشاورزی یا شهرها هم‌پوشانی دارند، نیز می‌تواند زندگی کند، اما این وضعیت معمولاً با خطرات بیشتری همراه است. این حیوان به طور خاص در مناطقی که دارای پشتیبانی از شکارگان میانی مانند گوزن، گوزن کوهی، و گربه‌های بیابانی است، جمعیت‌های پایداری را حفظ می‌کند. شرایط محیطی مطلوب برای پوما شامل دسترسی به منابع آب، پوشش گیاهی برای پنهان‌شدن، و فضای کافی برای حرکت و شکار است.

پوما یک حیوان تک‌نفره و خصمانه است و به طور کلی به صورت انفرادی زندگی می‌کند. این حیوان دارای منطقه‌های نفوذ (home range) است که می‌تواند از ۵۰ تا ۴۰۰ کیلومتر مربع باشد، بسته به منطقه و دسترسی به منابع غذایی. نرها معمولاً مناطق نفوذ بزرگ‌تری دارند و ممکن است با مناطق نفوذ ماده‌ها هم‌پوشانی داشته باشند، اما اغلب از هم دور می‌مانند. پوما به طور خاص شب‌گرد است و فعالیت‌های خود را بیشتر در ساعات دوشنبه، صبح و شب انجام می‌دهد. این رفتار به او کمک می‌کند تا از شکارگران بزرگ و حیوانات فعال روزانه اجتناب کند. این حیوان دارای رفتارهای پنهان‌کاری و تخمین‌زنی دقیق است و از طریق توقف‌های کوتاه، حرکت‌های آرام، و استفاده از سایه‌ها و سنگ‌ها برای نهان‌شدن در شکار استفاده می‌کند. پوما به طور کلی به گونه‌ای هوشمندانه عمل می‌کند که می‌تواند مسیرهای شکار را پیش‌بینی کند و به طور هوشمندانه از نزدیکی به جانوران شکاری جلوگیری کند. این حیوان از طریق بوی خود، صداها، و نشانه‌های دیگر (مانند نشانه‌های ناخن بر روی درختان یا سنگ‌ها) با دیگر پوماها ارتباط برقرار می‌کند. در دوره تولیدمثل، ماده‌ها ممکن است به مدت چند هفته با نر همراه باشند، اما پس از تولید مثل، دوباره به زندگی انفرادی باز می‌گردند. پوما نیز مانند دیگر گربه‌سانان، دارای رفتارهای دفاعی است و در صورت حمله یا تهدید، از طریق صداهای تهدیدآمیز (مانند گریه یا سرخوردگی) یا نشانه‌های بدنی (مانند بلند کردن دم و گشاد کردن ناخن‌ها) واکنش نشان می‌دهد.

پوما دارای دوره تولیدمثلی غیرمحدود است و می‌تواند در هر ماهی از سال جفت‌گیری داشته باشد، اگرچه بیشترین فعالیت تولیدمثل در فصل بهار و تابستان رخ می‌دهد. ماده‌ها معمولاً یک بار در سال تولید مثل می‌کنند، اما در مناطق با منابع غذایی ثابت، ممکن است دو بار در سال تولید مثل داشته باشند. دوره بارداری پوما حدود ۹۰ تا ۹۶ روز است و پس از آن، ماده یک جوجه تا چهار جوجه (معمولاً دو تا سه) به دنیا می‌آورد. جوجه‌ها در ابتدا بسیار کوچک و بی‌دفاع هستند و چشمان خود را تا ۱۰ تا ۱۴ روز بعد از تولد باز می‌کنند. در این مدت، مادر به آن‌ها شیر می‌دهد و آن‌ها را در مخفی‌گاه‌های امن مانند شیروانه‌های سنگی یا زیر درختان پنهان می‌کند. از هفته دوم به بعد، جوجه‌ها شروع به مصرف غذاهای مایع و سپس گوشت کرده می‌کنند. مادر پوما تا مدت ۱۲ تا ۱۸ ماه به جوجه‌های خود مراقبت می‌کند و آن‌ها را در شکار و زندگی مستقل آموزش می‌دهد. در این دوره، جوجه‌ها با مادر همراه می‌شوند و از طریق مشاهده و تمرین، مهارت‌های شکاری را یاد می‌گیرند. پس از این مدت، جوجه‌ها از مادر جدا می‌شوند و به دنبال منطقه نفوذ خود می‌روند. جوجه‌هایی که به دلیل فشار محیطی یا کمبود منابع غذایی به دست نمی‌آیند، ممکن است در سن کمتر از ۱ ساله از مادر جدا شوند. بلوغ جنسی در پوما معمولاً در سن ۲ تا ۳ سالگی رخ می‌دهد، اما ممکن است در شرایط خاص به ۴ سال هم برسد. جمعیت پوما به طور طبیعی با نرخ تولید مثل متعادلی حفظ می‌شود، اما در مناطق تحت فشار انسانی، این نرخ ممکن است کاهش یابد.

پوما یک شکارچی تک‌نفره و بی‌ملاحظه است که به عنوان یک گربه‌سان بزرگ، نقش کلیدی در کنترل جمعیت حیوانات میانی ایفا می‌کند. غذای اصلی پوما شامل حیوانات میانی مانند گوزن (به ویژه گوزن کوهی)، گوزن آمریکایی، گربه‌های بیابانی، خرگوش‌های بزرگ، و گربه‌های جنگلی است. در مناطق کوچک، ممکن است به حیوانات کوچکتری مانند گربه‌های بیابانی، جوجه‌های پرندگان، و حشرات نیز بپردازد. پوما به طور کلی یک شکارچی گردنی است و از طریق پنهان‌شدن، حرکت آرام، و پرش ناگهانی به حیوانات شکار می‌کند. این حیوان معمولاً به سرعت به سراغ حیوان شکار می‌رود و با یک ضربه قوی به گردن یا سر، آن را بی‌حس می‌کند. پس از شکار، پوما معمولاً غذا را در مخفی‌گاهی مخفی می‌کند و به مدت چند روز به آن دسترسی دارد. این رفتار به او کمک می‌کند تا در دوره‌های گرسنگی نیز غذا داشته باشد. پوما می‌تواند در یک شکار، تا ۱۰ کیلوگرم گوشت مصرف کند و بقایای غذا را در چند روز بعد مجدداً مصرف می‌کند. این حیوان به طور خاص در مناطقی که جمعیت حیوانات شکاری بالا است، جمعیت پایداری دارد. در مناطق تحت فشار انسانی، ممکن است به حیوانات خانگی یا دام‌های دامداری نیز دسترسی داشته باشد، اما این رفتار به ندرت رخ می‌دهد و معمولاً به دلیل کمبود منابع طبیعی اتفاق می‌افتد.

پوما به عنوان یک شکارچی پیشرو، نقش حیاتی در تعادل اکوسیستم‌های طبیعی ایفا می‌کند. این حیوان به کنترل جمعیت حیوانات میانی مانند گوزن، گربه‌های بیابانی، و خرگوش‌ها کمک می‌کند و از افزایش بی‌رویه آن‌ها جلوگیری می‌کند. این کنترل جمعیتی به ویژه در مناطقی که گونه‌های شکاری دیگر (مانند شیر آمریکایی) کاهش یافته‌اند، بسیار مهم است. بدون پوما، افزایش جمعیت گوزن می‌تواند منجر به خرابی گیاهان، کاهش تنوع گیاهی، و تخریب زیستگاه‌های دیگر شود. پوما نیز به عنوان یک "نمونه نشانه" (keystone species) شناخته می‌شود، زیرا تأثیرات آن بر محیط زیست به مراتب بیشتر از یک گونه معمولی است. علاوه بر این، وجود پوما در یک منطقه می‌تواند نشانه‌ای از سلامت اکوسیستم باشد، زیرا این حیوان به دلیل نیاز به فضای گسترده و منابع غذایی متنوع، فقط در مناطقی با محیط زیست سالم و پایدار می‌تواند زندگی کند. از نظر اقتصادی، پوما به عنوان یک گونه جذاب برای گردشگری طبیعی و فعالیت‌های مشاهده حیوانات (eco-tourism) در مناطقی مانند پارک‌های ملی کالیفرنیا و کولورادو، اهمیت دارد. این گونه نیز به عنوان یک نماد فرهنگی و بومی در بسیاری از جوامع اصلی آمریکایی شناخته می‌شود و نقشی در آموزش و آگاهی‌بخشی به مردم درباره حفاظت طبیعت دارد.

پوما به عنوان یک گونه با دامنه زیستی گسترده، در حال حاضر تحت تهدید نیست، اما در بسیاری از مناطق، جمعیت‌های آن تحت فشار قرار دارد. تهدیدات اصلی شامل کاهش زیستگاه، تقسیم‌بندی فضای طبیعی به دلیل توسعه شهری و کشاورزی، و برخورد با انسان‌ها است. پوما به دلیل نیاز به فضای گسترده برای شکار و جستجوی جفت، به سرعت تحت تأثیر تجزیه و تبدیل زیستگاه‌های طبیعی قرار می‌گیرد. عبور از جاده‌های اصلی نیز خطر بزرگی برای این حیوان است، زیرا می‌تواند منجر به حوادث رانندگی شود. در مناطقی که جمعیت انسانی بالا است، پوما ممکن است به دلیل کمبود منابع طبیعی به دام‌های گردشگری یا دام‌های دامداری نزدیک شود. اقدامات حفاظتی شامل ایجاد مسیرهای گذر (wildlife corridors) برای اتصال مناطق زیستی، محدودیت توسعه در مناطق حساس، و آموزش جامعه درباره رفتار صحیح با این حیوان است. سازمان‌های حفاظتی مانند IUCN و پروژه‌های ملی حفاظت طبیعت در ایالات متحده و کانادا، فعالیت‌های پایش جمعیت، نظارت بر سلامت جمعیت، و اجرای برنامه‌های آگاهی‌بخشی را انجام می‌دهند. این حیوان در بسیاری از مناطق تحت قانون حفاظتی قرار دارد و قتل آن بدون مجوز ممنوع است.

تعامل پوما با انسان‌ها معمولاً نادر و محدود است، اما در مناطقی که فضای طبیعی با مناطق شهری هم‌پوشانی دارد، ممکن است برخورد‌هایی رخ دهد. این حیوان به طور طبیعی از انسان‌ها دور می‌ماند و به دلیل خطر بالا، معمولاً به انسان‌ها حمله نمی‌کند. در صورتی که پوما به انسان نزدیک شود، معمولاً به دلیل سوء تفسیر یا احساس تهدید است. برای افزایش امنیت، افرادی که در مناطقی که پوما وجود دارد، فعالیت می‌کنند، باید از رفتارهای صحیح استفاده کنند: از چراغ‌های قوی، صدای بلند، و ایجاد حضور بزرگ استفاده کنند. حمله پوما به انسان‌ها بسیار نادر است و در بیشتر موارد، این حیوان از انسان‌ها فرار می‌کند. در صورتی که یک پوما به انسان نزدیک شود، باید به آرامی و با حرکت به سمت عقب پیش برویم، از چرخش یا دویدن فرار کنیم. اگر پوما حمله کند، باید با قدرت و تهدید صدا، از بدن خود محافظت کنیم. هیچ گونه گزارشی از حمله پوما به انسان‌ها که منجر به مرگ شده باشد، در مناطقی که پوما در آن‌ها ساکن است، یافت نشده است. این حیوان به عنوان یک گونه حیاتی برای اکوسیستم، نیاز به حفاظت و درک صحیح از رفتار آن دارد.

پوما در فرهنگ‌های بومی آمریکایی، به ویژه در جوامع آندی، ناواجو، و چیچن، به عنوان نمادی از قدرت، خودکفایی، و نزدیکی به طبیعت شناخته شده است. در اساطیر ناواجو، پوما به عنوان یک موجود الهی و نمادی از نیروی بیرونی و سریع‌العملیت در نظر گرفته می‌شود. در بعضی از مراسم، تصاویر پوما در نقاشی‌های دیواری و گلدان‌های سنتی استفاده می‌شود. در فرهنگ چیچن، پوما به عنوان نمادی از شجاعت و استقلال در نظر گرفته می‌شود. این حیوان نیز در ادبیات و هنر معاصر آمریکایی به عنوان نمادی از نیروی طبیعی و آزادی استفاده می‌شود. در برخی مناطق، پوما به عنوان یک نماد ملی یا یک شخصیت گروهی در تیم‌های ورزشی (مانند تیم‌های فوتبال و بیسبال) به کار رفته است.

پوما در بسیاری از کشورها تحت قانون حفاظتی قرار دارد و قتل آن بدون مجوز ممنوع است. در ایالات متحده، پوما در برخی ایالت‌ها (مانند کالیفرنیا و کلرادو) تحت قانون حفاظتی قرار دارد و قتل آن به دلیل شکار ممنوع است. در ایالت‌های دیگر، ممکن است شکار پوما تحت مقررات خاصی انجام شود، اما به شرط داشتن مجوز و محدودیت‌های منطقه‌ای. در کانادا، پوما در بسیاری از ایالت‌ها نیز تحت قانون حفاظتی قرار دارد. در آمریکای جنوبی، وضعیت قانونی متفاوت است و در برخی کشورها مانند آرژانتین و شیلی، شکار پوما مجاز است، اما تحت نظارت. سازمان‌های حفاظتی و بین‌المللی مانند IUCN، پوما را به عنوان گونه با خطر کم (Least Concern) طبقه‌بندی کرده است، اما تأکید می‌کنند که نظارت مستمر و حفاظت از زیستگاه‌های طبیعی ضروری است.

پوما یکی از گونه‌های گربه‌سانان با بیشترین توانایی پرش در مقایسه با سایر گربه‌سانان است و می‌تواند پرش‌هایی به طول ۵٫۵ متر و ارتفاع ۲ متر انجام دهد. این حیوان می‌تواند در سرعتی بیش از ۵۶ کیلومتر در ساعت دویدن کند. پوما نیز مانند دیگر گربه‌سانان، از طریق چشم‌های بینایی و گوش‌های حساس به صدا، اطلاعات محیط را به دقت دریافت می‌کند. این حیوان دارای یک سیستم عصبی بسیار پیشرفته است که به او امکان تحلیل موقعیت‌های خطرناک و برنامه‌ریزی حرکات شکاری را می‌دهد. پوما نیز می‌تواند تا ۱۴ روز بدون غذا بماند. این حیوان می‌تواند در ارتفاعات تا ۴۰۰۰ متر بالای سطح دریا زندگی کند. پوما نیز مانند دیگر گربه‌سانان، از طریق نشانه‌های بدنی و صداها با دیگر افراد ارتباط برقرار می‌کند.